Latarnia morska (Świnoujście)

Z Encyklopedia Pomorza Zachodniego - pomeranica.pl
Skocz do: nawigacja, szukaj
200px-Obiekt zabytkowy znak.svg.png nr rej. nr 1346 z dnia 26 lipca 1997[1]
Latarnia morska w Świnoujściu
Latarnia morska w Świnoujściu
Lokalizacja ul. Bunkrowa 1
72-600 Świnoujście
Data budowy 1854-1857
[ Zobacz Latarnia morska w Świnoujściu na mapie.]

Geolokalizacja: 53.916472,14.283745

Latarnia morska w Świnoujściu – najwyższa nad Bałtykiem, zaliczana do jednych z najwyższych na świecie. Zasięg jej światła to ponad 46 km. Na szczyt prowadzi 308 krętych schodów.

Historia

Zanim zbudowano na tym terenie pierwszą latarnię, jej rolę pełniło ogromne ognisko rozpalane na jednym z nadmorskich wzgórz, które wskazywało drogę średniowiecznym żeglarzom. Drewniana latarnia wyposażona w system luster stanęła na falochronie w 1805 roku. Była, w porównaniu do dzisiejszej niewielka – miała zaledwie 6 m wysokości.

Latarnia morska w Świnoujściu przed 1905.

W 1828 roku zastąpiono ją prawie trzy razy wyższą latarnią stalową zwieńczoną spiczastą wieżyczką według projektu berlińskiego architekta Carla Friedricha Schinkla. Wraz z nasileniem ruchu statków i modernizacją portu, jej światło przestało wystarczać. Dlatego w 1854 roku rozpoczęto budowę murowanej wieży, która po trzech latach została uruchomiona.

Miała kształt ośmioboku. Na początku XX wieku wieża przeszła remont kapitalny. Ponieważ najbardziej zniszczone były cegły na krawędziach, postanowiono zmienić kształt z ośmiokątnego na okrągły. W tej postaci latarnia przetrwała do dzisiaj.

Ma 64,8 m wysokości i jest zaliczana do najwyższych na świecie. Źródłem światła świnoujskiej latarni jest układ optyczny składający się z bębnowej soczewki Fresnela o średnicy 1,8 m i wysokości 2,9 m oraz żarówki o mocy 4200 W.

Od 2000 roku latarnia udostępniona jest do zwiedzania. Pod wieżą utworzono muzeum, w którym zgromadzone są eksponaty związane z latarnictwem i ratownictwem morskim, m.in. lampy nawigacyjne, elementy wyposażenia statków, urządzenia oznakowania nawigacyjnego i ratownictwa morskiego. Atrakcją muzeum jest ważący 70 kg strój nurka z butlami po 12 kg każda, a także 42-centymetrowa żarówka z latarni.

Przypisy

  1. Wojewódzki rejestr zabytków, w: Biuletyn Informacji Publicznej Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków w Szczecinie [online] [Przeglądany 10.08.2013] Dostępny w: http://wkz.bip.alfatv.pl/strony/menu/9.dhtml

Bibliografia

  • Bielicki K., Ellwart J. Latarnie Polskiego Wybrzeża. Wyd. 4. zm. Gdynia 2014. ISBN 978-83-7591-383-5.
  • Chrzelska, Ewa. Od Świnoujścia do Helu. "Gazeta Wyborcza". - 2007, nr 157, dod. Turystyka, s. 4.
  • Hannes, Hellmut. Der erste Swinemünder Leuchtturm - ein Schinkel-Bau?: Mit einem Nachwort zum Leuchtturm am Kap Arkona. "Pommern". - Jg. 49, H. 2 (2011), s. 2-7.
  • Konieczny, K., Kotla R. 50 cudów Pomorza Zachodniego. Warszawa: Agora, 2012. ISBN 978-83-268-0780-0.
  • Konieczny, K., Pluciński, J., Sikora P. Plażownik zachodni. Warszawa: Agora, 2011. ISBN 978-83-268-0510-3.
  • Mazur, Eugeniusz. Latarnie morskie polskiego wybrzeża, jako osobliwości turystyczno-krajoznawcze. "Przegląd Zachodniopomorski". - R. 25, z. 4 (2010), s. 113-125.
  • Rogowska, Julianna. Narodziny w latarni: cichy bohater perły kurortu. "Kurier Szczeciński". - 2012, nr 70, s. 14-15.

Linki zewnętrzne



Galeria



Logo pomeranica.jpg
Autor opracowania: Kinga Konieczny