Henryk Urbaś
| Henryk Urbaś | |||
| dziennikarz radiowy i telewizyjny, komentator sportowy | |||
| |||
| Data urodzenia | 28 stycznia 1953 | ||
| Miejsce urodzenia | Szczecin | ||
Henryk Urbaś (ur. 1953) – dziennikarz radiowy i telewizyjny, komentator sportowy
Życiorys
Henryk Urbaś urodził się 28 stycznia 1953 roku w Szczecinie. Studiował transport morski na Wydziale Ekonomii Politechniki Szczecińskiej. Zadebiutował jako spiker na ligowych spotkaniach koszykarek Czarnych Szczecin i koszykarzy Pogoni. W latach 1972-1976 komentował mecze piłkarskie Pogoni Szczecin.
W 1972 roku rozpoczął pracę w rozgłośni Polskiego Radia w Szczecinie. W arkana sztuki dziennikarskiej wprowadzał go Waldemar Makarenko. Od 1974 roku, już jako dziennikarz, zajmował się tematyką sportową, wojskową oraz turystyką. Prowadził m.in. popularny magazyn Z boisk i stadionów.
W 1979 roku za sprawą Bogdana Tuszyńskiego przeniósł się do Warszawy i rozpoczął pracę w redakcji sportowej tamtejszej rozgłośni radiowej. Specjalizował się w kolarstwie i w podnoszeniu ciężarów. W 1983 roku został sekretarzem Naczelnej Redakcji Programów Sportowych Telewizji Polskiej. Po powrocie do Polskiego Radia w 1985 roku kierował Redakcją Sportową Programu 1 (1985–1996, 1999–2004). Prowadził m.in. Kronikę Sportową i Studio S-13. Komentował najważniejsze krajowe i zagraniczne imprezy sportowe, w tym zimowe i letnie igrzyska olimpijskie. Ponadto był sprawozdawcą wielu imprez kolarskich, m.in. Wyścigu Pokoju i kolarskich mistrzostw świata. W latach 1991–2002 z ramienia Polskiego Radia był członkiem dziewięcioosobowego kierownictwa grupy roboczej ds. sportu Euroradia w ramach Europejskiej Unii Radiowo-Telewizyjnej w Genewie. Obecnie pełni funkcję rzecznika prasowego Polskiego Komitetu Olimpijskiego. Był attaché prasowym polskiej ekipy na olimpiadzie letniej w Londynie (2012) i zimowej w Pjongczangu (2018). Wychował grono młodych dziennikarzy radiowych i telewizyjnych.
Nadal blisko związany ze Szczecinem. Jest członkiem-założycielem Stowarzyszenia Przyjaciół Pomorza Zachodniego Klub Szczeciński i działaczem Zachodniopomorskiego Okręgowego Związku Koszykówki. Aktywnie uczestniczy we wszystkich przedsięwzięciach promujących rodzinne miasto w kraju. Współpracuje z redakcją „Głosu Szczecińskiego” i lokalnym ośrodkiem telewizyjnym. W 2001 roku za wkład w popularyzację szczecińskiego sportu został uhonorowany prestiżowym tytułem Ambasadora Szczecina.
Jest członkiem Klubu Dziennikarzy Sportowych i Stowarzyszenia Dziennikarzy RP.
Obok sportu pasjonuje się turystyką i dobrą muzyką rozrywkową z lat 50. i 60.
Ma żonę Reginę i syna Michała.
Wybrane audycje radiowe
Polskie Radio Szczecin (wybór)
- Z boisk i stadionów
- Magazyn wojskowy (21 maja 1976)
Komentator sportowy (wybór)
- 1986 – finały Mistrzostw Świata w Piłce Nożnej w Meksyku
- 1988 – Zimowe Igrzyska Olimpijskie w Calgary
- 1988 – Letnie Igrzyska Olimpijskie w Seulu
- 1992 – Letnie Igrzyska Olimpijskie w Barcelonie
- 1994 – Zimowe Igrzyska Olimpijskie w Lillehammer
- 1998 – Zimowe Igrzyska Olimpijskie w Nagano
- 2002 – Zimowe Igrzyska Olimpijskie w Salt Lake City
Nagrody i wyróżnienia
- nagroda ministra obrony narodowej (nagroda zespołowa)
- nagroda przewodniczącego Komitetu ds. Radia i Telewizji
- 2001 – Ambasador Szczecina
- 2009 – Honorowy Ambasador Spały
- 2011 – Złoty Mikrofon – za traktowanie sportu jako części kultury narodowej oraz za pielęgnowanie tradycji Redakcji Sportowej Polskiego Radia (18 grudnia 2011)
- 2018 – Nagroda Specjalna Kroniki Sportowej przyznana przez Zarząd Polskiego Radia i Naczelną Redakcję Sportową PR
Odznaczenia
- srebrna odznaka Zasłużony Działacz Kultury Fizycznej
- złota odznaka Zasłużony Działacz Kultury Fizycznej
- 2011 – Krzyż Kawalerski OOP – za wybitne zasługi dla Polskiego Radia (27 września 2011)
Źródła
Inne
- Strona internetowa Polskiego Związku Podnoszenia Ciężarów w Warszawie
- Strona internetowa Stowarzyszenia Dziennikarzy Rzeczypospolitej Polskiej „Pomorze Zachodnie” w Szczecinie
