Roman Paszkowski
| Roman Paszkowski | |||
| dziennikarz | |||
|
| |||
| Data urodzenia | 21 września 1920 | ||
| Miejsce urodzenia | Kraków | ||
| Data śmierci | 29 maja 2018 | ||
| Miejsce śmierci | Sosnowiec | ||
| Miejsce spoczynku | Cmentarz Parafii Katedralnej Wniebowzięcia NMP w Sosnowcu (kw. 8-C-8) | ||
Roman Paszkowski (1920-2018) – dziennikarz i sprawozdawca sportowy, koszykarz, tenisista
Życiorys
Roman Paszkowski urodził się 21 września 1920 roku w Krakowie w rodzinie mieszczańsko-urzędniczej. Jego dziadkiem był znany architekt Teodor Talowski, autor kościoła św. Elżbiety we Lwowie. Początkowo uczęszczał do gimnazjum neoklasycznego, a potem do Gimnazjum Humanistycznego im. Henryka Sienkiewicza w Krakowie. Maturę zdał tuż przed wojną.
W czasie okupacji pracował kolejno jako pomocnik inżyniera, elektromechanik i samodzielny elektrotechnik w niemieckich warsztatach samochodowych. Po wojnie nadal pracował w warsztacie, jednocześnie zapisał się na studia anglistyczne. Był wychowankiem Cracovii, której barwy reprezentował do 1946 roku. Jako student trenował w AZS. W sezonie 1949/1950 był koszykarzem Wisły. Znany ze świetnego wyszkolenia technicznego, został powołany do kadry na wyjazd do Budapesztu, ale w ostatniej chwili ze względu na stan zdrowia nie uczestniczył w meczach.
Za sprawą radiowego sprawozdawcy sportowego Tadeusza Oszasta rozpoczął pracę w rozgłośni krakowskiej Polskiego Radia. Początkowo sprzedawał radioodbiorniki. Równocześnie trenował w sekcji siatkówki i koszykówki przy rozgłośni. Tam poznał Zdzisława Nardellego, przyszłego wybitnego reżysera radiowego. Nawiązał też kontakt ze środowiskiem dziennikarskim, m.in. tłumacząc teksty sportowe z czasopism angielskich do „Echa Dnia”.
W 1950 roku, na zaproszenie Zdzisława Nardellego, który został dyrektorem rozgłośni Polskiego Radia w Szczecinie, przeniósł się do tego miasta i zamieszkał na Pogodnie. W Szczecinie został dziennikarzem w nowo utworzonej Redakcji Sportowej Polskiego Radia. Później był jej kierownikiem. Ponadto przygotowywał reportaże z terenu i z zakładów pracy, a także audycje o problematyce wiejskiej. Wspólnie ze Zdzisławem Kunstmanem realizował cykliczną audycję satyryczną W mikrofonowej sieci, do której pisał scenki rodzajowe i kuplety, i w której występował.
Od 1954 roku aż do emerytury był dziennikarzem, sprawozdawcą i komentatorem sportowym katowickiej rozgłośni radiowej. Jedynie na krótki okres związał się z oddziałem Telewizji Polskiej w Katowicach.
W latach powojennych należał do grona najbardziej cenionych dziennikarzy sportowych Polskiego Radia. Był sprawozdawcą z wielu ważnych wydarzeń sportowych, m.in. z letnich igrzysk olimpijskich w Monachium (1972), Montrealu (1976) i w Moskwie (1980). Komentował słynny mecz Górnika Zabrze z AS Roma w piłkarskim Pucharze Zdobywców Pucharów (1970) oraz mecz siatkarski Polska-ZSRR podczas olimpiady w Montrealu w 1976 roku. Wychował wiele pokoleń dziennikarzy i sprawozdawców sportowych, m.in. Andrzeja Zydorowicza.
Był wielokrotnym mistrzem świata dziennikarzy oraz wielokrotnym Mistrzem Polski weteranów w tenisie. Był członkiem Rady Seniorów KS „Cracovia”.
Jego żoną była śpiewaczka operowa (sopran), primadonna Opery Śląskiej, Natalia Stokowacka (1920-1997).
Zmarł 29 maja 2018 roku w Sosnowcu. Został pochowany 1 czerwca na cmentarzu Parafii Katedralnej Wniebowzięcia NMP przy Alei Mireckiego w Sosnowcu (kw. 8-C-8).
Odznaczenia
- Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
Bibliografia
- Roman Pyjos, Artur Pyjos, Pod wiślackim koszem kobiet i mężczyzn 1928-2006, GIT, Kraków 2006
