Romuald Nowicki
| Romuald Nowicki | |||
| prawnik, urzędnik konsularny, archiwista | |||
|
| |||
| Data urodzenia | 27 maja 1906 | ||
| Miejsce urodzenia | Poznań | ||
| Data śmierci | 2 listopada 1974 | ||
| Miejsce śmierci | Warszawa | ||
| Narodowość | polska | ||
Romuald Heliodor Nowicki (1906-1974) – prawnik, urzędnik konsularny, archiwista.
Życiorys
Syn Leona, technika dentystycznego i Balbiny Sundmann. Po ukończeniu gimnazjum im. K. Marcinkowskiego w Poznaniu i uzyskaniu matury w 1925 r., studiował prawo na Uniwersytecie w Poznaniu oraz Uniwersytecie Jagiellońskim, uzyskując tytuł magistra prawa.
Pracę zawodową rozpoczął 1 lipca 1928 r. jako praktykant w Konsulacie Generalnym RP w Berlinie, a w 1929 r. również w Konsulacie RP w Wolnym Mieście Gdańsku. W kolejnych latach pełnił funkcję pracownika departamentu Konsularnego Ministerstwa Spraw Zagranicznych (1938), a także attaché konsularnego w Düsseldorfie (1938).
20 czerwca 1939 r. stanął na czele Konsulatu RP w Szczecinie, przy czym funkcję tę miał pełnić tymczasowo, tj. do wyznaczenia odpowiedniego kandydata. W sierpniu 1939 r. miał być zastąpiony przez Romana Wodzickiego, do czego jednak nie doszło z powodu wybuchu wojny. Jako nowemu konsulowi, udało mu się zakończyć sprawę Władysława Gostkowskiego – kierowcy polskiego konsulatu, aresztowanego przez gestapo za „obrazę narodu niemieckiego”, a także skutecznie przeprowadzić ewakuację do Polski rodzin wszystkich pracowników podległej mu placówki. 1 września 1939 r. aresztowany i internowany, a następnie ewakuowany do Szwecji, skąd wyjechał do Francji [1].
W październiku 1939 r. wstąpił w szeregi polskiej armii we Francji. Po kapitulacji Francji ewakuował się do Wielkiej Brytanii. W 1943 r. brał udział w pracach międzyalianckich podkomitetów roboczych jako delegat Polski, kierując zespołem repatriacyjnym dla obywateli polskich. 15 października 1946 r. został przydzielony do Polskiej Misji Wojskowej we Frankfurcie nad Menem, gdzie udało mu się zorganizować Wydział Konsularny Misji, kierując nim w stopniu majora tytularnego. W 1947 r. został odwołany do kraju, gdzie przeszedł do rezerwy. W latach 1947-1953 pracował w różnych instytucjach.
Od 1 września 1954 r. został przyjęty do Naczelnej Dyrekcji Archiwów Polskich jako starszy radca i przydzielony m. in. do wizytacji instytucji centralnych gromadzących materiały foto- i fonograficzne. W 1956 r. został kustoszem, a rok później zaczął pełnić funkcję dyrektora nowo powołanego Archiwum Dokumentacji Mechanicznej w Warszawie. Na tym stanowisku pozostał do 1962 r., powracając do służb handlu zagranicznego [2].
Publikacje
- Dwa lata działalności Archiwum Dokumentacji Mechanicznej, [w:] „Archeion”, t. 28, 1958, s. 235-237
- Kilka uwag o materiałach archiwalnych powstałych sposobem mechanicznym, [w:] „Archeion”, t. 31, 1959, s. 3-9
- Archiwum Dokumentacji Mechanicznej w Warszawie, [w:] „Z pola walki”, R. 3, 1960, nr 1, s. 222-225
- Das Archiv für mechanische Dokumentation der Volksrepublik Polen, [w:] „Archivmitteilungen”, R. 10, 1960, z. 6, s. 203-207
Odznaczenia
- Medal Zwycięstwa i Wolności 1945 (1946)
- Odznaka Grunwaldzka (1947)
Życie prywatne
Żonaty z Janiną Wiśniewską, z którą miał syna Ryszarda Marię.
Przypisy
Bibliografia
- Skóra W., Konsulat Rzeczypospolitej Polskiej w Szczecinie w latach 1925-1939, Słupsk 2001
- Rocznik Służby Zagranicznej RP, Warszawa 1938
- Słownik biograficzny archiwistów polskich: 1918-1984, Warszawa 1988
