Skwer im. Friedricha Ackermanna
| |||
| Skwer im. Friedricha Ackermanna | |||
| Śródmieście | |||
| |||
| Nazwa pełna | Skwer im. Friedricha Ackermanna | ||
| Inne nazwy | b/n | ||
| Nazwa niemiecka | Neuer Militair Kirchhof | ||
| Osiedle | Nowe Miasto | ||
| Dzielnica | Śródmieście | ||
| Długość (m)[i] | 338,9 | ||
| Zobacz ulicę na: | |||
|
Mapa Google. | ||
|
Google Street View. | ||
|
Interaktywny Plan Miasta Szczecin. | ||
Skwer Akermanna - skwer jest zachowanym fragmentem byłego cmentarza wojskowego przy ulicy Kopernika.
Historia
Skwer Akermanna jest zachowanym fragmentem byłego cmentarza Neuer Militair Kirchhof, który położony był na stokach glacis pomiędzy Bastionem 7 (a właściwie pseudobastionem), osłaniającym Nowe Miasto od południowego zachodu i słoniczołem osłaniającym Rawelin 6-7. [1]
Nowy cmentarz wojskowy założono w II poł. XIX wieku (prawdopodobnie po 1862 roku). Obszar nowego cmentarza, pomniejszony w międzyczasie o teren zajęty w 1906 roku pod budowę kościoła parafii im. Johanna Bugenhagena, obejmował początkowo kwartał ograniczony od południa przyszłą ulicą Księcia Sambora, od strony północnej elementami fortyfikacji przed Bramą Portową, a od strony przedpola rawelinu 6-7 drogą prowadzącą spod Bramy Portowej w stronę samodzielnego Fortu Prusy, którą zachowano podczas rozmierzania nowej dzielnicy śródmiejskiej po zniesieniu twierdzy Szczecin w II poł XIX w., nadając jej nazwę ulicy Kurfürsten Straße - współczesna ul. Kopernika.
W powstałą po 1873 roku nową siatkę ulic rozciągających się na terenach pofortecznych został wkomponowany zarówno opisany tu nowy cmentarz wojskowy przy ulicy Kopernika jak również pobliski stary cmentarz wojskowy przy ulicy św. Wojciecha. Po 1945 roku teren nieczynnego już nowego cmentarza wojskowego (Neuer Militair Kirchhof) po likwidacji nagrobków przekształcono w zielony skwer noszący od kwietnia 2021 roku nazwę Friedricha Ackermanna, a także nieczynny już stary cmentarz wojskowy (Alter Militair Kirchhof) również po likwidacji nagrobków, początkowo jako plac bez nazwy, następnie Plac 22 Lipca, przekształcono w założenie parkowe noszące od kwietnia 1990 roku miano placu gen. Władysława Andersa.
[2]
Przypisy
- ↑ I. Kozłowska, Szczecińskie fortyfikacje nowożytne, rola fortyfikacji nowożytnych w kształtowaniu układu przestrzennego miasta Szczecina oraz wpływ analizy historycznej na współczesne działania projektowe i zakres ochrony konserwatorskiej. Rozprawa doktorska. Szczecin 2007, s. 89; tu elementy obiektów fortyfikacyjnych:
- glacis (przedstok) - w elementach fortyfikacji nowożytnych zewnętrzna część obwodu obronnego, ew. element fosy, która w formie obniżenia schodziła pochyłą płaszczyzną terenu w kierunku i do poziomu przedpola umocnień.
- słoniczoło - w fortyfikacji nowożytnej samodzielny element obrony zewnętrznej umocnień wzniesiony w fosie i poprowadzony równolegle do czoła bastionu w formie dwuramiennego wału, który osłaniał jedno z czół bastionu wysuniętych w kierunku przedpola;
- bastion - element fortyfikacji o kształcie pięcioboku, powiązany z kurtynami łączącymi poszczególne bastiony, i wysunięty przed nie w stronę przedpola, a w stronę wnętrza twierdzy otwarty szyją;
- rawelin - element zewnętrzny fortyfikacji, położony w fosie przed kurtyną, o narysie trójkąta i składający się z dwóch czół w formie wału z przedpiersiem oraz szyją otwartą od strony kurtyny.
- ↑ Treść hasła częściowo pochodzi z rozprawy doktorskiej Izabeli Kozłowskiej, Szczecińskie fortyfikacje nowożytne..., op. cit., s. 89.
Bibliografia
- Berghaus H.K.W., Geschichte der Stadt Stettin, der Hauptstadt von Pommern topographisch-statistisch beschrieben nach allen Richtungen ihres politischen, bürgerlichen, merkantilischen und kirchlichen Lebens. T. 2, Bd. 9. Berlin- Writzen/O 1876.
- Kozłowska I., Szczecińskie fortyfikacje nowożytne, rola fortyfikacji nowożytnych w kształtowaniu układu przestrzennego miasta Szczecina oraz wpływ analizy historycznej na współczesne działania projektowe i zakres ochrony konserwatorskiej. Rozprawa doktorska. Szczecin 2007
