Szkoła Inżynierska
Szkoła Inżynierska – szkoła wyższa działająca od 1 grudnia 1946 roku do 2 września 1955 roku; przemianowana 3 września 1955 na Politechnikę Szczecińską
Na początku 1946 roku podjęto działania zmierzające do uruchomienia politechniki w Szczecinie. Na siedzibę przyszłej uczelni przeznaczono poniemieckie gmachy szkół przy ulicach Sikorskiego i Pułaskiego oraz gmach dawnego Urzędu Finansowego przy alei Piastów. Początkowo zaproponowano otwarcie w Szczecinie filii Politechniki Gdańskiej pod nazwą Wyższa Szkoła Techniczna w Szczecinie. Propozycja spotkała się z niezadowoleniem społecznym, ponieważ filia miałaby ograniczone prawa w porównaniu z politechniką. W związku z tym z inicjatywy Stefana Czarnowskiego zawiązano Komitet Organizacyjny Politechniki Szczecińskiej.
W sierpniu 1946 roku Szczecińska Dyrekcja Odbudowy wspierana przez przyszłych studentów rozpoczęła remonty budynków przy alei Piastów w celu dostosowania ich do potrzeb przyszłej politechniki. 7 września 1946 Bolesław Orgelbrand otrzymał od Ministerstwa Oświaty pełnomocnictwo do założenia w Szczecinie Szkoły Inżynierskiej, filii Szkoły Inżynierskiej w Poznaniu.
1 lutego 1947 roku Szkoła Inżynierska w Szczecinie (SI) uniezależniła się od Szkoły Inżynierskiej w Poznaniu. 20 stycznia 1947 roku dyrektorem szkoły mianowano mgr. inż. Ryszarda Bagińskiego i przyjęto pierwszych studentów na rok wstępny. 2 lutego 1947 roku odbyły się pierwsze wykłady na trzech wydziałach: Elektrycznym, Inżynierii Lądowej i Mechanicznym. Pierwszą siedzibą wszystkich wydziałów był gmach dawnej Królewskiej Wyższej Szkoły Budowy Maszyn przy ulicy Sikorskiego 37. W 1948 roku uruchomiono Wydział Chemiczny, a w 1949 roku – Wydział Architektury.
W roku akademickim 1951/1952 stanowisko dyrektora zastąpiono stanowiskiem rektora, którym nadal był Ryszard Bagiński. Utworzono wówczas rektorat, kwesturę, senat, dziekanaty i rady wydziałów. W kolejnych latach szkoła przejęła budynek Technikum Mechanicznego przy ulicy Pułaskiego 10, przedwojenną willę dyrektora szkoły przy alei Piastów 17, budynek Państwowej Szkoły Morskiej przy alei Piastów 19 oraz budynek dawnego Urzędu Pracy przy alei Piastów 50.
Nauka w Szkole Inżynierskiej początkowo trwała trzy lata i kończyła się egzaminem, na podstawie którego przyznawano tytuł zawodowy inżyniera. 15 grudnia 1949 roku inż. Andrzej Nowak został pierwszym absolwentem uczelni (ukończył studia na Wydziale Elektrycznym). 1 września 1955 roku Szkoła Inżynierska włączyła do swojej struktury jednostki likwidowanej Wyższej Szkoły Ekonomicznej, tworząc Wydział Inżynieryjno-Ekonomiczny Transportu.
Bibliografia
- Encyklopedia Szczecina. T. II. Red. Tadeusz Białecki. Uniwersytet Szczeciński, Szczecin 2000, s.104-111. ISBN 83-7241-089-5
- Księga Jubileuszowa 50-lecia Wydziału Budownictwa i Architektury Politechniki Szczecińskiej. Red. Jerzy Boczar. Politechnika Szczecińska. Wydział Budownictwa i Architektury, Szczecin 1996, 563 ss. ISBN 83-906847-2-1 (dostęp 15.11.2025)
- Paweł Gut – Polskie początki akademickiego Szczecina (lata 1946–1955). [w:] Akademicki Szczecin XVI–XXI WIEK pod redakcją Piotra Niedzielskiego i Waldemara Tarczyńskiego. Wydaw. Nauk. Uniwersytetu Szczecińskiego, Szczecin 2016, 279 ss. ISBN 978-83-7972-071-2 (dostęp 15.11.2025)
