Walter Amelung
| Walter Amelung | |||
| archeolog klasyczny | |||
|
| |||
| Data urodzenia | 5 października 1865 | ||
| Miejsce urodzenia | Szczecin | ||
| Data śmierci | 12 września 1927 | ||
| Miejsce śmierci | Bad Neuheim | ||
| Miejsce spoczynku | Rzym | ||
| Narodowość | niemiecka | ||
Walter (też Walther) Amelung (1865–1927) - archeolog klasyczny.
Życiorys
Walter Oskar Ernst Amelung urodził się 5 października 1865 roku w Szczecinie. Jego ojciec Hermann Amelung (1829-1899) był prawnikiem i wieloletnim dyrektorem Lebensversicherungsgesellschaft Germania. Należał również do Gesellschaft für Pommersche Geschichte und Altertumskunde. Jego matka Antonie (1832-1904), córka aktora i dramatopisarza Karla Augusta Lebruna (1792-1842), jako aktorka występowała na scenie drezdeńskiego Hoftheater do roku 1847.
Amelung uczęszczał do Marienstiftsgymnasium w swoim rodzinnym mieście, w którym jeden z profesorów gimnazjalnych, Karl Conradt (1847-1922) wprowadził go w świat poezji i dramatu greckiego. Po otrzymaniu świadectwa dojrzałości w roku 1884 podjął studia archeologii klasycznej na uniwersytecie w Tybindze, Lipsku i Monachium. Był uczniem Ludwiga Schwabe (1835-1908) i Erwina Rohde (1845-1898) w Tybindze, Johannesa Overbecka (1826-1895) w Lipsku i Heinricha Brunna (1822-1894) w Monachium. Pod kierunkiem Heinricha Brunna w roku 1888 napisał pracę doktorską, którą zatytułował Die Personifizierung des Lebens in der Natur in der Vasenmalerei der hellenistischen Zeit. W tym samym roku rozpoczął studia aktorskie w monachijskiej szkole teatralnej, a po ich ukończeniu przez blisko dwa lata występował na scenie tamtejszego teatru i w Hoftheater w Berlinie. Będąc w Monachium nadal podtrzymywał kontakty z dawnym nauczycielem Heinrichem Brunnem, który ostatecznie przekonał Amelunga do rozwijania swoich zainteresowań archeologią klasyczną.
W latach 1891-1893 Amelung wraz ze swoim przyjacielem archeologiem Paulem Arndtem (1865-1937), którego poznał podczas studiów w Monachium, podróżował przez Włochy i Grecję zapoznając się ze sztuką antyczną. Wspólnie wydali Photographische Einzelaufnahmen antiker Sculpturen.[1].
Amelung ostatecznie w roku 1895 przeniósł się do Rzymu, w którym opracował wydany w roku 1897 Führer durch die Antiken in Florenz oraz katalog rzeźby antycznej Muzeum Watykańskiego. Zarówno przewodnik po florenckiej sztuce antycznej, jak i katalog rzeźby antycznej Muzeum Watykańskiego należą do jego najważniejszych dokonań naukowych. Zdecydował się też jako niezależny prywatny nauczyciel na stałe pozostać w Rzymie. Tytuł profesora uzyskał kilka lat później, w roku 1909.
W roku 1915 Amelung zmuszony do opuszczenia Rzymu powrócił do Niemiec i osiadł w Berlinie. W Berlinie wykładał o sztuce antycznej na tamtejszym uniwersytecie oraz w Lessing-Hochschule. W tym czasie uporządkował i na nowo przygotował do ekspozycji kopie rzeźby antycznej znajdujące w pracowni archeologicznej berlińskiego uniwersytetu. Do Rzymu powrócił dopiero w roku 1921, aby objął kierownictwo Deutschen Archäologischen Institut, który podczas pierwszej wojny światowej znacznie ucierpiał. Swoimi decyzjami przyczynił się do ponownego rozkwitu instytucji
Zainteresowania Amelunga koncentrowały się wokół rzeźby greckiej okresu klasycznego. W swoich licznych artykułach poszerzał i pogłębiał wiedzę o zaginionych greckich rzeźbach poprzez uporządkowanie i interpretację ich kopii rzymskich. Dlatego tak ważne są jego rekonstrukcje rzeźb antycznych, w tym Aspazji, Ateny Medycejskiej, czy Atletów Myrona.
Amelung był również tłumaczem literatury antycznej, w tym dramatów Sofoklesa, m. in. Króla Edypa i Antygony oraz poezji Gaiusa Valeriusa Catullusa.
Walter Amelung zmarł 12 września 1927 roku w Bad Neuheim. Został pochowany w Rzymie na cmentarzu protestanckim (Cimitero acattolico di Roma) przy piramidzie Cestiusza.
Publikacje (wybór)
- Florentiner Antiken. München 1893.
- Die Basis des Praxiteles aus Mantinea. Archäologische Studien. München 1895.
- Führer durch die Antiken in Florenz. München 1897.
- Die Sculpturen des Vaticanischen Museums. Im Auftrag und unter Mitwirkung des Kaiserlich Deutschen Archäologischen Instituts (Römische Abteilung) beschrieben von Walther Amelung. Bd. 1-2. Berlin 1903-1908.
- Gedichte des Catullus. Übersetzt von Walther Amelung. Jena 1911.
- Dramen des Sophokles, übertragen von Walther Amelung. Bd. 1. Jena 1916.
- Herakles bei den Hesperiden. Berlin 1923.
- Der Meister des Apollon auf dem Omphalos und seine Schule. Jahrbuch des Deutschen Archäologischen Institut. Bd. 41, 1926, s. 247-287.
- Bronzener Ephebe aus Pompei. Jahrbuch des Deutschen Archäologischen Institut. Bd. 42, 1927, s. 137-151.
Przypisy
- ↑ Seria wydawana był Monachium od roku 1893.
Bibliografia
- Diepolder, Hans. Walther Oskar Ernst Amelung. W: Neue Deutsche Biographie. Band 1, Berlin 1953, s. 245-246.
- Gałczyńska, Cecylia Zofia. Walther Amelung (1865-1927). Meister der Identifizierung und Rekonstruierung der antiken Skulpturen. Archeologia, R. LX, 2009 (wyd. 2011), s. 127-143.
- Walther Amelung. W: Archäologenbildnisse. Porträts und Kurzbiographien von Klassischen Archäologen deutscher Sprache. Reinhard Lullies, Wolfgang Schiering (Hrsg.). Mainz am Rhein 1988, s. 160–161.
- Walther (Oskar Ernst) Amelung. W: Eckhard Wendt, Stettiner Lebensbilder. Köln [etc.] 2004, s. 33-35.
