Wilhelm Stuckart
| Wilhelm Stuckart | |||
| Nadburmistrz Szczecina | |||
| |||
| Data urodzenia | 16 listopada 1902 | ||
| Miejsce urodzenia | Wiesbaden | ||
| Data śmierci | 15 listopada 1953 | ||
| Miejsce śmierci | Hanower | ||
| Narodowość | niemiecka | ||
Wilhelm Stuckart (1902-1953) – prawnik, nadburmistrz Szczecina, sekretarz stanu w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych III Rzeszy, członek partii nazistowskiej
Życiorys
Wilhelm Stuckart urodził się 16 listopada 1902 roku w Wiesbaden jako syn robotnika kolejowego. Należał do skrajnie prawicowej formacji paramilitarnej, tzw. Freikorps. W 1922 roku zaczął studiować prawo i ekonomię polityczną na Uniwersytecie Goethego we Frankfurcie nad Menem i Uniwersytecie Ludwiga Maximiliana w Monachium. W tym samym roku wstąpił do NSDAP. W 1924 roku przerwał studia i podjął pracę w banku we Frankfurcie. Studia ukończył w 1928 roku, uzyskując stopień doktora. W 1926 roku został radcą prawnym partii narodowo-socjalistycznej. Od 1930 roku piastował stanowisko sędziego.
W 1932 roku wstąpił do SA. W latach 1932-1933 pracował jako prawnik oraz sekretarz prawny SA w Szczecinie. Jego właściwa kariera rozpoczęła się z chwilą objęcia władzy przez narodowych socjalistów w styczniu 1933. W dniu 4 kwietnia 1933 roku objął stanowisko burmistrza Szczecina i pełnomocnika rządu. 15 maja tego samego roku został ministrem w pruskim Ministerstwie Oświaty i Sztuki, a 30 czerwca sekretarzem stanu. Z rekomendacji Heinricha Himmlera 16 grudnia 1933 roku wstąpił w szeregi SS (numer 280042), dochodząc w 1944 do stopnia Obergruppenführera. W marcu 1935 roku powołany został na stanowisko sekretarza stanu w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych Rzeszy.
W Ministerstwie kierował departamentem do spraw konstytucyjnych i ustawodawstwa. Stuckart był jednym z inicjatorów i twórców Ustaw norymberskich, dyskryminujących niemieckich Żydów. W 1936 roku, wraz z Hansem Globke, wydał komentarze do narodowosocjalistycznego prawa rasowego. Opublikował także liczne prace dotyczące narodowosocjalistycznej teorii prawa. W 1942 roku wziął udział w konferencji w Wannsee organizowanej przez Reinharda Heydricha), która zapoczątkowała systematyczną eksterminację europejskich Żydów. W trakcie konferencji popierał plany ostatecznego rozwiązania kwestii żydowskiej, masową sterylizację wszystkich niearyjczyków oraz bezwzględny zakaz małżeństw mieszanych. W sprawach rasowych wykazywał nawet większy radykalizm niż Heydrich.
W 1945 roku został aresztowany przez aliantów i zasiadł na ławie oskarżonych w tzw. procesie ministerstw (jednym z procesów norymberskich przed Amerykańskimi Trybunałami Wojskowymi). Podczas przesłuchań twierdził, iż nie wiedział o obozach zagłady, co nie wydaje się odpowiadać rzeczywistości. Uznany za winnego zbrodni przeciw ludzkości, po ogłoszeniu wyroku został zwolniony z więzienia. Trybunał uznał, iż Stuckart odbył karę, przebywając w areszcie przed i w czasie procesu. Wypuszczony w 1949 roku, spędził w więzieniu zaledwie 3 lata i 10 miesięcy.
Po wojnie początkowo pracował jako główny księgowy w Helmstedt, a później jako doradca w Instytucie Promocji Ekonomii w Dolnej Saksonii.
Zginął 15 listopada 1953 roku w wypadku samochodowym pod Hanowerem. Według pojawiających się plotek, jego śmierć była wynikiem zemsty jednej z grup ścigających hitlerowskich zbrodniarzy wojennych.
